Jezioro przybrzeżne – są to zbiorniki wodne całkowicie oddzielone od morza mierzeją, niegdyś zatoka morska, laguna (jezioro lagunowe), liman (jezioro limanowe) czy delta rzeki (jezioro deltowe).

Po latach, z powodu braku dostępu do wody słonej, jeziora przybrzeżne zawierają wodę słodką. Ich powstanie tłumaczy się odcięciem zatok morskich piaszczystymi mierzejami, utworzonymi w wyniku akumulacyjnej działalności morza.

Jezioro Sarbsko (kasz. Jezoro Sôrbskò) – jezioro przybrzeżne na Wybrzeżu Słowińskim we wschodniej części otuliny Słowińskiego Parku Narodowego. Leży około 1 km od Morza Bałtyckiego. Największa długość jeziora to 6,6 km, szerokość 1,2 km. Liczy 651,7 ha powierzchni. Głębokość do 3,2 m – występuje kryptodepresja. Brzeg południowy niski, północny wysoki (wydmy osiągają do 22 m wysokości), zalesiony. Przez Sarbsko przepływa rzeka Chełst, będąca dopływem Łeby.

Jezioro Sarbsko charakteryzuje się dosyć mulistym i niezbyt przejrzystym dnem, dlatego raczej nie jest to dobry zbiornik do kąpieli wodnych, mimo że jest bardzo płytkie szczególnie w pobliżu linii brzegowej. Ze względu na swoje położenie, posiada świetne możliwości do uprawniania sportów wodnych, w szczególności windsurfingu i kitesurfingu. Dookoła jeziora w sezonie letnim funkcjonuje kilka szkółek tych sportów.Dla aktywnych fizycznie atrakcję stanowią specjalne ścieżki, dzięki którym można przejechać dookoła całe jezioro. Południowy brzeg jest bardzo niski, natomiast północny pokryty wysokimi wydmami (największa sięga do wysokości ponad 20 metrów) z wysokim stopniem zalesienia, dzięki czemu stanowi idealne miejsce na odpoczynek na łonie przyrody.

Jezioro Kopań– jezioro w woj. zachodniopomorskim, w powiecie sławieńskim, w gminie Darłowo, leżące na północny wschód od Darłowa. Jezioro leży na terenie Wybrzeża Słowińskiego. Jest to jezioro przybrzeżne, bogate w ryby, będące lęgowiskiem i ostoją licznych gatunków ptactwa. Woda lekko słonawa wskutek sztormowych wlewów wód przez suchy zwykle kanał, łączący jezioro z morzem. Stanowi dobre miejsce do uprawiania windsurfingu. Projektowane do objęcia ochroną jako obszar Natura 2000 (wraz z oddzielającą go od morza, zalesioną mierzeją)

Mierzeja jeziora Kopań ma długość około 6 km. Początek swój ma 3,5 km za Darłówkiem Wschodnim, a kończy przed miejscowością Wicie. Mierzeja jeziora Kopań jest najwęższa mierzeja występująca na naszym wybrzeżu w środkowej części  ma około 100 metrów W połowie długości owej mierzei można natrafić na przeszkodę w postaci kanału łączącego jezioro Kopań z Bałtykiem. Kanał ten jest przeważnie drożny jesienią i na początku wiosny. W niektórych miejscach wydmy praktycznie tutaj nie istnieją. Drzewa  wyrastają z plaży, co robi wrażenie i dodaje uroku temu miejscu. Stan takiej rzeczy powoduje, że w czasie silnych sztormów woda morska potrafi przelać się przez mierzeję wyrządzając poważne szkody.

Jezioro Żarnowieckie (kaszb. Żarnowsczé Jezoro) – jezioro rynnowe w północnej Polsce, w województwie pomorskim, powiecie wejherowskim, na Wysoczyźnie Żarnowieckiej. Powierzchnia 1431 ha, długość 7,6 km, szerokość 2,6 km, maksymalna głębokość 19,4 m  Przez jezioro przepływa rzeka Piaśnica. Dno jeziora znajduje się poniżej poziomu morza (kryptodepresja).  Dawna własność cystersów z Oliwy.

Piękna, nieskażona przyroda i idealnie czysta woda w jeziorze zachęcają do wypoczynku nad jego brzegami. A jest gdzie, spore oferuje wiele piaszczystych plaż, gdzie niegdzie malowniczo porośniętych szuwarami. Jezioro jest bezpieczne, gdyż należy do płytkich – w najgłębszym miejscu ma zaledwie 6 metrów głębokości.

Dobrze zorganizowana infrastruktura to kolejna zaleta tego urokliwego zakątka. Przystań jachtowa, drewniane molo oraz pomosty sprawiają, że łatwiej podziwiać okolicę, ale też wszystko prezentuje się ładniej. Nieco na południe od jeziora powstała niedawno Wieża widokowa Kaszubskie Oko – ciekawy kompleks, skąd pięknie prezentuje się jezioro.

Jezioro Wicko – jezioro przybrzeżne na Wybrzeżu Słowińskim, położone w gminie Postomino, w powiecie sławieńskim, w województwie zachodniopomorskim, do 1998 słupskim. Dawna zatoka morska oddzielona od Bałtyku lesistą mierzeją.

Zajmuje obszar 1059 ha o długości 5,1 km i szerokości 3,7 jest to jezioro nadbrzeżne oddzielone od morza mierzeją pokrytą lasem. Maksymalna głębokość wynosi ok. 6 metrów w zależności od pory roku opadów i pracy pomp na kanale Głownica, natomiast średnia ok. 2 metrów. Wysokość lustra wody n.p.m ok. 0,1 m. Rzeczki zasilające jezioro to Klasztorna, Świdnik oraz wypływający kanał do morza Głownica. Miejscowości, które leżą w bezpośredniej bliskości Wicka to Jezierzany, Łącko, Wicko Morskie i Królewo. Północny brzeg zajęty jest przez poligon morski Wicko. Jezioro przedzielone jest na dwie części oddziela je półwysep na część zachodnią mniejszą i część wschodnią większą. Między półwyspem a północną częścią jeziora znajduje się płytka cieśnina z licznymi głazami podwodnymi jak i jednym wystającym z wody. Na jeziorze znajdują się cztery pomosty nadające się do cumowania jachtów Jezierzany.

Resko Przymorskie– jezioro przybrzeżne Bałtyku na Wybrzeżu Trzebiatowskim, położone w woj. zachodniopomorskim, na terenie gminy Trzebiatów i gminy Kołobrzeg. Powierzchnia zwierciadła wody jest zmienna i według różnych źródeł wynosi od 553,9 ha do nawet 668,6 ha.

Akwen jako jezioro przymorskie stanowi siedlisko przyrodnicze chronione w obszarze Natura 2000 (specjalnym obszarze ochrony siedlisk) o nazwie Trzebiatowsko-Kołobrzeski Pas Nadmorski. Wody jeziora zostały ocenione jako pozaklasowe, a samo jezioro za nieodporne na degradację biologiczną. Obszar Reska Przymorskiego jest lęgowiskiem ptaków wodno-błotnych i ostoją dla wędrownych ptaków blaszkodziobych. Nad jeziorem zaobserwowano 13 gatunków lęgowych, w tym 4 zagrożone wyginięciem. Resko Przymorskie jest płytkim jeziorem polimiktycznym, którego dno znajduje się na kryptodepresji. W typologii rybackiej jest to jezioro sandaczowe. Znajduje się we wschodniej części Wybrzeża Trzebiatowskiego, w północnej części woj. zachodniopomorskiego, na terenie powiatów kołobrzeskiego i gryfickiego. Zachodnia część jeziora należy do gminy Trzebiatów, wschodnia do gminy Kołobrzeg.Jezioro jest oddzielone od Morza Bałtyckiego wąskim pasem mierzei nadbudowanym przez przybrzeżny wał wydmowy. Szerokość pasa mierzei waha się od 0,3 do 1 km. Wydmy na mierzei jeziora dochodzą do wysokości 16 m n.p.m. Nad jego północno-wschodnim brzegiem leży Dźwirzyno, ze stanicą wodną i przystanią żeglarską. Nad północno-zachodnim brzegiem jeziora leży kolonia Rogowo z dwoma ośrodkami wczasowymi. Cały obszar Reska Przymorskiego wraz z obrzeżem znajduje się w Trzebiatowsko-Kołobrzeskim Pasie Nadmorskim, będącym specjalnym obszarem ochrony siedlisk programu Natura 2000. Jezioro jest położone także w obszarze specjalnej ochrony ptaków „Wybrzeże Trzebiatowskie”

Jezioro Gardno (dawniej Jezioro Gardeńskie, kaszub. Gardno) – poligenetyczne jezioro przybrzeżne położone na Wybrzeżu Słowińskim w województwie pomorskim. Od Morza Bałtyckiego oddzielone jest piaszczystą mierzeją, przeciętą przepływającą przez Gardno rzeką Łupawą. Ma powierzchnię 2469 ha i maksymalną głębokość 2,6 m. W całości wchodzi w skład Słowińskiego Parku Narodowego. W obrębie akwenu jeziora znajduje się rezerwat Wyspa Kamienna.

Jezioro stwarza idealne warunki do uprawiania turystyki kwalifikowanej. Przez kilka miesięcy w roku zjeżdżają tam windsurfingowcy. Idealne warunki odnajdują także żeglarze i wędkarze. Baza hotelowa w okolicach jeziora jest stale rozwijana.

Poziom wód jeziora w okresie maksymalnej transgresji litorynowej był wyższy o 3 m od obecnego. Zasięg morza litorynowego z tego okresu wyznacza szczątkowo zachowany dawny wał brzegowy między jeziorami Dołgie Wielkie i Dołgie Małe. O zmianach poziomu wód w okresie politorynowym świadczą liczne formy w otoczeniu jeziora, które szczególnie wyraźnie zachowały się na wschodnim brzegu.

Decydujący wpływ na stany wody jeziora wywierają silne wiatry i zmiany poziomu zwierciadła wody w morzu. Oba te zjawiska występują najczęściej w okresie od listopada do lutego. Panujące w tym czasie silne wiatry z sektora północno-zachodniego powodują napływ wód morskich do jeziora. Nierzadkie są przypadki napływu wód morskich latem, w okresach niewielkiego spadku wody Łupawy między morzem a jeziorem. Z przeprowadzanych analiz wynika, że wysokie stany wody jeziora powodowane były głównie przez wiatr z kierunków N, W, NW i SW. Wiatr z sektora NE, E, SE wpływa zdecydowanie na obniżenie poziomu wody w jeziorze. Wiatr z kierunków N, W, NW stanowi niewielki procent w stosunku do wiatru z pozostałych, przeważających kierunków, których największa częstość przypada na miesiące zimowe.

Jezioro Jamno. Całe jezioro znajduje się w gminie Mielno, w powiecie koszalińskim. Średnia głębokość zbiornika wynosi 1,4 m, a maksymalna głębokość 3,9 m. Lustro wody Jamna znajduje się na wysokości 0,1 m n.p.m. Kształt misy jeziornej jest nieregularny, zawężony od zachodu i stopniowo rozszerzający się ku wschodowi.  Jezioro powstało z dawnej zatoki morskiej.

Całkowita powierzchnia zlewni jeziora wynosi 502,8 km. Do jeziora uchodzą dwie rzeki: Dzierżęcinka, Unieść, struga Strzeżenica oraz Kanał Dobiesławiec, Kanał Łabusz. Jamno jest połączone z Morzem Bałtyckim poprzez kanał zwany Jamieńskim Nurtem, który znajduje się ok. 2 km za Unieściem. Ujście kanału do morza podczas sztormów jest często zasypywane. Do jeziora uchodzi rzeka Dzierżęcinka, która jest odbiorcą wód z komunalnej oczyszczalni Koszalina, wód opadowych z Koszalina oraz ścieków z oczyszczalni wiejskiej w Boninie. Do Jamna wpada także rzeka Unieść niosąca oczyszczone ścieki z miasta Sianów. Kolejnym zagrożeniem dla czystości wód jeziora są spływy obszarowe z gruntów ornych. Według danych regionalnego zarządu gospodarki wodnej, dominującymi gatunkami ryb w wodach Jamna są: leszcz, sandacz, węgorz europejski. Pozostałymi gatunkami ryb występującymi w jeziorze są: szczupak pospolity, lin, karaś, okoń, płoć, krąp, jazgarz, troć wędrowna. W Jamnie występuje minóg rzeczny, który jest gatunkiem ściśle chronionym w Polsce. Nad jeziorem Jamno umiejscowiło się wiele ośrodków wypoczynkowych i przystani. Po jeziorze organizowane są rejsy statków pasażerskich. Nad jeziorem prowadzi też deptak. Warto też dodać, że jezioro obecnie łączy z morzem kanał zwany Jamieńskim Nurtem.

Jezioro Bukowo – jezioro przybrzeżne na Wybrzeżu Słowińskim w województwie zachodniopomorskim, w powiecie sławieńskim, w całości w gminie Darłowo.

Kilka tysięcy lat temu była to zatoka Morza Bałtyckiego, ale na skutek długotrwałego działania fal, prądów i wiatrów została odcięta od morza piaszczystą mierzeją.

Wody jeziora Bukowo są połączone z Morzem Bałtyckim poprzez Kanał Szczuczy w odległości 5 km od Dąbek w kierunku Dąbkowic, przez który w czasie sztormów przedostaje się słona woda, dzięki czemu zasolenie wzrasta do 3%

Występuje także unikatowa populacja płoci migrująca między zbiornikiem a Bałtykiem. Brzegi porasta cenna nadmorska roślinność, np. rokitnik.  Niskie zarośnięte szuwarami brzegi są ostoją i lęgowiskiem wielu gatunków ptactwa wodnego.

Powierzchnia zwierciadła wody według różnych źródeł wynosi od 1644,0 ha do 1747,4 h. Zwierciadło wody położone jest na wysokości 0,2 m n.p.m. lub 0,1 m n.p.m Średnia głębokość jeziora wynosi 1,8 m, natomiast głębokość maksymalna 2,8 m.  W 2009 r. przeprowadzono badania jakości wód Bukowa w ramach monitoringu diagnostyczno-operacyjnego. W ich wyniku oceniono stan ekologiczny na zły (V klasy), a stan chemiczny na dobry. W ogólnej dwustopniowej ocenie stwierdzono zły stan wód Bukowa. W oparciu o badania przeprowadzone w 1997 roku wody jeziora zaliczono do III klasy czystości. Obszar Bukowa wraz z jego nadbrzeżem został objęty strefą ochrony uzdrowiskowej Dąbki Na polskiej mapie wojskowej z 1937 r. podano polski egzonim Bukowo na oznaczenie jeziora. W 1948 roku wprowadzono urzędowo nazwę Bukowo, zastępując poprzednią niemiecką nazwę jeziora – Buckower See.

Jezioro Koprowo – największe jezioro na Pojezierzu Wolińskim. Leży na wyspie Wolin w województwie zachodniopomorskim, w powiecie kamieńskim, w gminach Wolin i Dziwnów. Powierzchnia: 487 ha, Maks. głębokość 3,1 m

Dawniej było zatoką morską, przepływa przez nie Lewińska Struga. Dno jest muliste, brzegi trudno dostępne. Roślinność pokrywa do 12% powierzchni jeziora. W jeziorze łowić można: leszcze, liny, płocie i wzdręgi.

Na całym Pojezierzu Wolińskim jest to  największe jezioro. Koprowo rozciąga się na ok. 2,5 km w osi wschód-zachód i 3,2 km w płaszczyźnie północ-południe. W sumie akwen zajmuje 487 hektarów powierzchni. Maksymalna głębokość to niewiele ponad 3 metry. W zamierzchłej przeszłości Jezioro Koprowo było morską zatoką. Ze względu na mocno zarośnięte brzegi – rośliny zajmują nawet 12% akwenu – i bardzo małą ilość pomostów, jest raczej trudno dostępne dla żeglarzy czy wędkarzy. Najlepiej chyba będzie udać się w północne i północno-zachodnie rejony. Wśród ryb, które da się tutaj złowić, można wymienić płocie, leszcze, wzdręgi czy liny. Jezioro Koprowo łączy się z Zalewem Kamieńskim oraz pozostałymi jeziorami na wyspie Wolin wąską Lewieńską Strugą.

Liwia Łuża – jezioro przybrzeżne Zatoki Pomorskiej na Wybrzeżu Trzebiatowskim, położone w gminie Rewal, w powiecie gryfickim, w woj. zachodniopomorskim. Powierzchnia zwierciadła wody według różnych źródeł wynosi od 174,9 ha do 210,8 ha. Zbiornik ma średnią głębokość na poziomie 0,9 m. Według danych z 1996 roku objętość 1983,0 tys. m³. Cały obszar jeziora i jego obrzeża znajduje się w rezerwacie ornitologicznym Jezioro Liwia Łuża utworzonym w 1959 roku.

Liwia Łuża jest płytkim akwenem o wyraźnie postępującej eutrofizacji – nadmierne nagromadzenie materii organicznej i silny rozwój życia biologicznego, spowodowane znacznymi ładunkami zanieczyszczeń z chemizacji użytków zielonych w pradolinie i, do niedawna, bezpośrednim zrzutem ścieków.

Liwia Łuża znajduje się w środkowej części Wybrzeża Trzebiatowskiego. Jezioro jest odzielone od Morza Bałtyckiego mierzeją o szerokości od 400 m do 1200 m. Liwia Łuża jest naturalnym zbiornikiem wodnym powstałym na skutek odcięcia mierzeją dawnej zatoki od morza. Lustro wody jeziora znajduje się na wysokości 0,9 m n.p.m.

Nad jeziorem położone są nadmorskie wsie Niechorze, Pogorzelica, a także od strony południowej Skalno. Jezioro objęte jest w całości obrębem geodezyjnym „Niechorze”. Wokół jeziora, z Niechorza przez Pogorzelicę, Skalno i z powrotem do Niechorza prowadzi zielony szlak turystyczny – Szlak Liwiej Łuży. Do 1945 r. stosowano niemiecką nazwę Horst-Eiersberger See. W 1948 r. ustalono urzędowo polską nazwę Liwia Łuż. Z Morzem Bałtyckim jezioro jest połączone poprzez Kanał Liwia Łuża kończący się na plaży, przez który okresowo odbywa się ruch wody w obie strony: w czasie sztormów przy północnych silnych wiatrach spiętrzone wody morskie wlewają się do jeziora przez Kanał Liwia Łuża, powodując zjawisko cofki sięgającej do Kanału Lądkowskiego oraz okresowe zasolenie wód jeziora. Cofka jest ograniczana poprzez zastosowanie wrót działających jak zawór zwrotny. Wrota te są zainstalowane między mostem na ul. Wojska Polskiego, a ujściem, – przy wysokich stanach wody jezioro staje się zbiornikiem przepływowym i następuje odpływ jego wód do morza przez Kanał Liwia Łuża.

Poziom wody w jeziorze waha się w granicach 0,3–0,4 m rocznie, zależy głównie od dopływu wody z kanałów, głównie za pośrednictwem uchodzących od strony południowej Kanału Lądkowskiego, rowu Liwia, strugi Sadlno i rowów melioracyjnych w strefie nadbrzeżnej. W 1959 r. utworzono rezerwat ornitologiczny na powierzchni 220 ha, obejmujący jezioro i jego obrzeże. Celem ochrony jest zachowanie ze względów naukowych i dydaktycznych naturalnego środowiska lęgowego łabędzia dzikiego na jeziorze, będącym jednocześnie ostoją wielu gatunków ptactwa wodno-błotnego. Charakterystyczną cechą jeziora jest pokrycie ok. 20% jego powierzchni roślinnością wynurzoną (wyspy trzcinowe) oraz przybrzeżny pas trzcin o szerokości od 5 do 60 m. Według danych regionalnego zarządu gospodarki wodnej dominującymi gatunkami ryb w wodach Liwiej Łuży są: leszcz, krąp, płoć, lin. Pozostałymi gatunkami ryb występującymi w jeziorze są: węgorz europejski, wzdręga, szczupak pospolity, ciernik, okoń pospolity, jazgarz, sandacz pospolity, jaź, ukleja, kiełb pospolity, amur, karaś pospolity, karp, troć wędrowna, łosoś.

Jezioro Łebsko (kasz. Łebskò) – jezioro przybrzeżne w województwie pomorskim (na terenie gmin Wicko oraz Smołdzino) na Wybrzeżu Słowińskim, trzecie pod względem powierzchni jezioro w Polsce. Łebsko położone jest w województwie pomorskim, na obszarze dwóch powiatów: słupskiego i lęborskiego. Leży na terenie Słowińskiego Parku Narodowego. Powierzchnia jeziora stanowi 21,8% całkowitej powierzchni parku oraz 33,1% powierzchni lądowej, w tym wodnej śródlądowej. Północny brzeg stanowi Mierzeja Łebska z ruchomymi piaskami.

Jezioro położone jest na wysokości 0,3 m n.p.m. Jezioro powstało poprzez podniesienie poziomu morza i zalanie łąk. Nie było zatoką morską.

Łebsko jest trzecim największym pod względem powierzchni jeziorem w Polsce, po Śniardwach i Mamrach. Stanowi natomiast największe jezioro przybrzeżne oraz największy zbiornik wodny w Słowińskim Parku Narodowym. Zajmuje powierzchnię 71,4 km². Maksymalna głębokość dochodzi do 6,3 m, średnia wynosi 1,6 m. Pojemność jeziora to 0,118 km³. Ma 16,4 km długości oraz 7,6 km szerokości. Długość linii brzegowej mierzy 55,4 km.

Przez Łebsko przepływa rzeka Łeba, uchodząca do Morza Bałtyckiego. Wnosi ona do jeziora 11 m³ wody na sekundę. Łebsko jest zbiornikiem słonawowodnym. Za sprawą krótkiego odcinka ujściowego rzeki między jeziorem a morzem, w Łebsku dochodzi do okresowego napływu wód słonych z Bałtyku. W czasie tego zjawiska zasolenie jeziora może dochodzić do 3Zbiornik posiada także połączenie kanałami z jeziorami Gardno i Sarbsko. Ze względu na typ miktyczny Łebsko zaklasyfikowano do jezior polimiktycznych czyli takich, w których obserwuje się częste mieszanie wód.

Niewielka głębokość średnia oraz akumulacyjna działalność Łeby sprzyjają szybkiemu wypłycaniu misy jeziora. Proces ten skutkuje zarastaniem zbiornika, a co za tym idzie stałym zmniejszaniem się jego powierzchni. Do ciągłej zmiany powierzchni jeziora przyczynia się również osadzanie piasku u północnego brzegu. Nawiewany on jest z wydm, przemieszczających się w kierunku południowo-wschodnim. W latach 1891 – 1965 linia brzegowa z przesuwała się z prędkością 0,5 – 1,2 m/rok.  W okresie od 1884 r. do 1920 r. Łebsko zmniejszyło się o 104 h.  Od 1941 r. obszar zajmowany przez zbiornik uległ zredukowaniu o około 382 ha. Zjawisko wypłacania jeziora dotyczy całej jego powierzchni Zmiany poziomu lustra wody w jeziorze oraz w odcinku ujściowym Łeby są od siebie zależne. Determinują je głównie zmiany poziomu lustra wody w Bałtyku. W lutym, marcu oraz kwietniu obserwuje się największe amplitudy między średnimi poziomami wody w Łebsku i w ujściu Łeby, najmniejsze zaś w maju, czerwcu oraz lipcu. Skrajne wartości stanu

Łebsko położone jest na obszarze Słowińskiego Parku Narodowego, utworzonego 1 stycznia 1967 r., zgodnie z Rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 23 września 1966 r. w sprawie utworzenia Słowińskiego Parku Narodowego. Zajmuje blisko 22% jego powierzchni. Jezioro objęte jest ochroną czynną, która przewiduje stosowanie zabiegów ochronnych, mogących oddziaływać na procesy naturalne.

Słowiński Park Narodowy podzielono na obręby i obwody ochronne. Powołanie obwodów na służyć efektywniejszej ochronie i dokładniejszemu poznaniu zasobów przyrodniczych obszaru. Wyodrębniono obręb wodny, w ramach którego powstał Obwód Ochronny Łebsko. Obejmuje on również odcinki cieków wpływających do jeziora, jak i z niego wypływających, znajdujących się w granicach parku narodowego, a także kanały: Żarnowski, Gardno-Łebsko oraz Łupawa-Łebsko.

W 2004 r. obszar lądowy Słowińskiego Parku Narodowego, w tym jezioro Łebsko, został włączony do programu Natura 2000 jako obszar specjalnej ochrony ptaków Pobrzeże Słowińskie (PLB220003). Zawiera się on w obrębie siedliskowym Ostoja Słowińska (PLH220023), obejmującym również część morską parku. Park uznany jest również za Międzynarodową Ostoję Ptaków IBA (Important Bird Areas), według kryteriów wyznaczonych przez BirdLife International. Na takim obszarze muszą występować przede wszystkim gatunki ptaków zagrożone wymarciem, gatunki rzadkie oraz o ograniczonym zasięgu występowania oraz licznie przebywające ptaki migrujące i zimujące. Torfowiska otaczające jezioro są siedliskiem lęgowym derkacza zwyczajnego.